Η Ατλαντίς στο βιβλίο του Ενώχ
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 275
 |
Η Ατλαντίδα και ο κατακλυσμός στα απόκρυφα κείμενα του Ενώχ |
|---|
Το βιβλίο του Ενώχ περιέχει κείμενα των μυστικών του Ενώχ, και θεωρείται απόκρυφο γιατί δεν έχει αναγνωρισθεί ούτε από την Ιουδαϊκή αλλά και ούτε από τις χριστιανικές θρησκείες. Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια συλλογή πέντε κειμένων γραμμένων από Εβραίους συγγραφείς, αρχικά στην Εβραϊκή γλώσσα (κατ’ άλλους στην προηγούμενη Αραμαϊκή), περίπου το 2ο αιώνα π.Χ., αλλά το πρωτότυπο δεν υπάρχει ακόμη. Βρέθηκαν όμως, κατά περιόδους, αρκετά αποσπασματικά αντίγραφα μεταφρασμένα σε άλλες γλώσσες. Αν και ήταν εξίσου σεβαστό και από τους πρώτους χριστιανούς και από τους Εβραίους, αργότερα όμως κρίθηκε αρνητικά από τους μετέπειτα εκκλησιαστικούς πατέρες και κηρύχθηκε αιρετικό κυρίως επειδή το θέμα του αφορούσε τη φύση και τις πράξεις των έκπτωτων αγγέλων. Τελικά το βιβλίο χάθηκε (ή βολικά ξεχάστηκε) για χιλιάδες χρόνια.
στην κόλαση (πυρακτωμένη άβυσσο),
ελαιογραφία του Peter Paul Rubens, 1620 μ.Χ
Ένας πάπυρος που περιλαμβάνει ένα τμήμα των κειμένων αυτών, σε Ελληνική μετάφραση, βρέθηκε στη Πάνω Αίγυπτο. Στη πληρέστερη του μορφή βρίσκεται σήμερα στη Αιθιοπική βιβλιοθήκη (σε Αιθιοπική μετάφραση), και αποτελεί τμήμα της Αιθιοπικής Εκκλησίας. Αντίγραφα του βιβλίου αυτού βρέθηκαν και στους παπύρους των εγχειριδίων της Νεκράς Θάλασσας (του Κουμράν), που αποδεικνύουν πλέον ότι υπήρχε πολύ πριν την εποχή του Χριστού.
Το 1773 ο Σκωτσέζος αριστοκράτης περιηγητής James Bruce βρίσκει ένα αντίγραφό του στην Αβυσσηνία, γραμμένο στην κοπτική γλώσσα και το 1821 γίνεται η μετάφρασή του στα αγγλικά από τον Εβραίο καθηγητή Δρ. Richard Laurence και έπειτα και σε άλλες γλώσσες
Σήμερα θεωρείται ότι τα κείμενα αυτά γράφτηκαν από πολλούς συγγραφείς, σε διάφορες χρονικές στιγμές. Εν τούτοις το κοινό στα κείμενα αυτά ήταν ότι όλα περιείχαν περιπέτειες (υπερφυσικές ή μη) του βιβλικού πατριάρχη Ενώχ ο οποίος όμως είχε ζήσει χιλιάδες χρόνια πριν από τη πρώτη εμφάνιση τους. Ωστόσο αξίζει να σημειωθεί ότι στο βιβλίο του Ενώχ υπάρχουν και ορισμένες παραδόσεις που σχετίζονται με το Νώε, του εγγονού (ή δισέγγονου) του Ενώχ. Σύμφωνα με τους μελετητές το πιθανότερο είναι ότι τα πρώτα κείμενα γράφτηκαν στα χρόνια της αιχμαλωσίας των Εβραίων από τους Βαβυλώνιους και αυτό γιατί πολλές περιγραφές τους, όπως του «Παλαιού των Ημερών», μοιάζουν με αντίστοιχες περιγραφές του προφήτη Δανιήλ.
Από αυτά που γνωρίζουμε, ο Ενώχ ήταν μια άκρως ενδιαφέρουσα προσωπικότητα της προϊστορικής Εβραϊκής μυθολογίας, ο έβδομος προκατακλυσμιαίος πατριάρχης μετά τον Αδάμ. Ο θρύλος τον παρουσιάζει ότι ανελήφθη ζωντανός (από τον θεό) στον ουρανό μετά από 365 έτη επίγειας ζωής, επειδή ήταν ενάρετος άνθρωπος. Στα «Χρονικά του» ο Ευσέβιος της Καισαρείας, ένας από τους πατέρες της χριστιανικής εκκλησίας, αναφέρει ότι, σύμφωνα με τους Βαβυλώνιους, ο Ενώχ ανακάλυψε την αστρολογία και ότι ήταν γνωστός στους Έλληνες με το όνομα «Άτλας».
Πολλά χωρία του βιβλίου του Ενώχ έχουν ενδιαφέρουσα σημασία για τους Ατλαντολόγους, μιας και αποτελούν μια έμμεση ένδειξη της ύπαρξης μια ειδυλλιακής χώρας στο δυτικό πέρας της γης και συγχρόνως μια άμεση αναφορά ενός μεγάλου κατακλυσμού που τη κατέστρεψε:
1) Πάρτε το χωρίο όπου οι άγιοι άγγελοι (είναι οι μη επαναστατημένοι που είχαν αρχηγό τον Ουριήλ—Θ.Π.) δείχνουν στον Ενώχ ένα κομμάτι γης σε μια μεγάλη θάλασσα στα δυτικά.
Περιγράφει ο ίδιος ο Ενώχ:
«…Και με φέρανε (οι άγγελοι) στα ζωντανά νερά και στο πυρ του ηλιοβασιλέματος, το οποίο δέχεται όλες τις δύσεις του ηλίου, και σε ένα πύρινο ποτάμι, όπου φωτιά κυλούσε σαν το νερό, που χύνεται σε μια μεγάλη θάλασσα στα δυτικά. Είδα τους μεγάλους ποταμούς και ήρθα στο μέγα ποταμό και στο μεγάλο σκοτάδι και ήρθα στο τόπο όπου δεν περπατά σάρκα. Είδα τα όρη του σκοταδιού το χειμώνα και το τόπο από τον οποίο ρέουν όλα τα ύδατα του βυθού. Είδα τα στόματα όλων των ποταμών της γης και το στόμα του βυθού…» [κεφ. 17, 4-8]
2) Και σε άλλο κεφάλαιο συνεχίζεται το ταξίδι του Ενώχ σε τόπο ακόμα πιο δυτικά:
«..Και από κει πήγα σε ένα άλλο τόπο και ο Κύριος μού έδειξε προς τα δυτικά ένα άλλο μεγάλο βουνό από συμπαγή πέτρα, και υπήρχαν σ’ αυτό τέσσερεις κοίλοι τόποι, βαθείς και πλατείς και πολύ λοίοι (γλιστεροί). Τρεις από αυτοί ήταν σκοτεινοί (Σημείωση—Θ.Π.: κοιλάδες ρηγμάτων;) και ο ένας φωτεινός… «στο φωτεινό τόπο υπήρχε μια πηγή νερού στο μέσο αυτού» [κεφ. 22, 1-2].
3 )Και δυτικότερα:
«…και από κει έφθασα σε άλλο τόπο ευρισκόμενο προς δυσμάς των περάτων της γης» [κεφ. 23, 1]
4) Στο παρακάτω χωρίο περιγράφεται ένας ειδυλλιακός τόπος με βουνά γεμάτα πολύτιμους λίθους, ακρόπολη στο ψηλότερο σημείο με μυρωδάτα δένδρα και βασιλικό ανάκτορο:
«…και πήγα πέρα από αυτά και είδα επτά υπέροχα βουνά διαφορετικά το ένα από το άλλο, και οι πέτρες (τους) ήταν θαυμάσιες και όμορφες, μαγευτικά στο σύνολό τους, με εμφάνιση του ένδοξου και του δίκαιου εξωτερικά: τρία προς τα ανατολικά, το ένα στηριγμένο πάνω στο άλλο, και τρία προς το νότο, το ένα πάνω στο άλλο, και βαθιές τραχείς χαράδρες, που καμιά δεν ενωνόταν με κάποια άλλη. Και το έβδομο βουνό ήταν στη μέση απ’ αυτά και ήταν ψηλότερο και έμοιαζε με κάθισμα θρόνου (σημείωση—Θ.Π: Ακρόπολη με παλάτι στη μέση του νησιού;), και τριγύρω του ήταν μυρωδάτα δένδρα, υπήρχε και ένα που ποτέ μου δεν είχα οσφρανθεί, ούτε και υπήρχε άλλο τέτοιο. Η ευωδιά του ξεπερνούσε κάθε άλλη ευωδιά και δεν μαραίνονταν ποτέ. Και ο καρπός του είναι ωραίος και μοιάζει με εκείνον του φοίνικα. ..» [κεφ.24, 1-6]
Περιγραφή μεγάλου κατακλυσμού:
5) Στο παρακάτω χωρίο ο Νώε (εγγονός του Ενώχ) γίνετε παρατηρητής των πρώτων φυσικών εκδηλώσεων ενός επικείμενου μεγάλου κατακλυσμού:
«… εκείνες τις ημέρες είδε ο Νώε τη γη ότι βυθιζόταν κάτω και πλησίαζε η καταστροφή της. Και σηκώθηκε από εκεί και πήγε στα πέρατα της γης, και φώναξε δυνατά στον Ενώχ τον παππού του: και ο Νώε έκραξε τρεις φορές με μια πικραμένη φωνή:. Άκουσε με, άκουσε με, άκουσέ με » Και o Νώε είπε προς αυτόν, τον Ενώχ:
«Πες μου τι είναι αυτό που πέφτει πάνω στη γη και έχει φθάσει αυτή σε τέτοια κακή κατάσταση και ανακινείται, μήπως κατά τύχη θα χαθώ και γω μαζί της;» [κεφ.65, 1-4].
Τότε ο Ενώχ, ο παππούς μου, ήλθε και στάθηκε κοντά μου και μου είπε:
«Γιατί Νώε μου φώναξες με πικρή κραυγή και κλάματα;
Έχει βγει εντολή από το πρόσωπο του Kυρίου για όλους τους κατοίκους της γης να καταστραφούν γιατί έμαθαν όλα τα μυστικά των αγγέλων και κάθε πράξη βίας των σατάν, και όλες τις κρυφές τους δυνάμεις και όλη τη δύναμη εκείνων που ασκούν τη μαγεία, τη δύναμη του εξορκισμού, να κατασκευάζουν μεταλλικά αγάλματα (είδωλα) για όλη τη γη - πως παράγεται ο άργυρος από τη σκόνη της γης και πως γεννιέται μέσα της το μαλακό μέταλλο. Διότι το μολύβι και ο κασσίτερος δεν παράγονται από τη γη, αλλά υπάρχει πηγή που τα παράγει και κει στέκεται ένας εξέχον άγγελος» [κεφ. 65, 6-8].
6) Από τον παππού του, Ενώχ, ο Νώε επίσης έμαθε ότι τις ημέρες κείνες του επικείμενου κατακλυσμού που είχε αποφασίσει ο «Κύριος των πνευμάτων» θα τιμωρούνταν, όχι μόνο το αμαρτωλό γένος των ανθρὠπων αλλά και οι έκπτωτοι άγγελοι-εγρήγοροι.
Είναι οι διακόσιοι (200) «άγγελοι-τέκνα του ουρανού» (ο συγγραφέας τους αποκαλεί Εγρήγορους) που επαναστάτησαν παραβαίνοντας το νόμο του Κυρίου και κατέβηκαν κατά τις ημέρες του Ιάρεδ επί της κορυφής του όρους Ερμών, Ερμών το ονόμασαν διότι ορκίσθηκαν και αναθεμάτισαν ο ένας τον άλλον πάνω σ’ αυτό. Έσμιξαν με τις χαριτωμένες κόρες των ανθρώπων, ο καθένας διάλεξε από μία γυναίκα, και άρχισαν να εισέρχονται σε αυτές και να μολύνουν τον εαυτό τους μαζί τους και γεννήθηκαν μεγάλοι Γίγαντες, ύψους τριών χιλιάδων πήχεων οι οποίοι καταβρόχθιζαν τους κόπους των ανθρώπων. Οι αρχηγοί τους, ανά δεκάδες, ήταν είκοσι και ο πρώτος ήταν ο Σεμιαζάς.
Στο κεφάλαιο 8 αναφέρεται ότι οι έκπτωτοι άγγελοι εξέθεσαν την απόκρυφη και θεόπνευστη σοφία στις επίγειες γυναίκες με τρόπο ασεβή. Έτσι δίδαξαν τους ανθρώπους να κατασκευάζουν ξίφη, και μαχαίρια και ασπίδες και θώρακες, και τους έκαναν γνωστά τα μέταλλα της γης και την τέχνη της κατεργασίας αυτών, και βραχιόλια, σκουλαρίκια και στολίδια, και τη χρήση του αντιμονίου και το καλλωπισμό των βλεφάρων, και όλα τα είδη των πολύτιμων λίθων και όλα τα βαφικά. Και έγινε πολλή ασέβεια, και οι γυναίκες διέπραξαν πορνεία και επλανήθησαν και διεφθάρησαν από τις διδασκαλίες αυτών. Τους δίδαξαν τις γοητείες και τις ριζοτομίες, την λύση των γοητειών, την αστρολογία, τα σημεία της γης, τους αστερισμούς, την πορεία της σελήνης (Κεφάλαιο 8, στίχοι 1-4)
Δίδαξαν σ’ αυτές μαγίες, φίλτρα, ρίζες βότανα, κατεργασίες και χρήση μετάλλων, κατασκευή ξιφών, μαχαιριών, ασπίδων, θωράκων, στολιδιών, τα πρώτα στάδια της επιστήμης π.χ. αστρονομία και η παρατήρηση της πορείας της σελήνης και έτσι προέκυψε ασέβεια, πορνεία, διαφθορά, αμαρτία στην ανθρωπότητα.
Οι επαναστατημένοι άγγελοι όμως τελικά τιμωρήθηκαν και φυλακίστηκαν στο τόπο προς τα δυτικά που περιγράφεται παραπάνω.
Ο Ενώχ περιγράφει την καταστροφή του τόπου αυτού με τα εξής χαρακτηριστικά: συνεχόμενοι σεισμοί, τσουνάμι, «αναβράζοντα νερά» και πύρινη λάβα:
«.. Και θα φυλακίσει τους αγγέλους που υπήρξαν το πρότυπο της ανομίας στη φλεγόμενη κοιλάδα, την οποία μου είχε δείξει προηγουμένως ο παππούς μου, προς τα δυτικά κοντά στα βουνά του χρυσού, του αργύρου, του σιδήρου, του μαλακού μετάλλου, του κασσίτερου. Και είδα εκείνη τη κοιλάδα μέσα στην οποία υπήρχε μεγάλη αναταραχή και κύμα υδάτων. Και όταν έγιναν όλα αυτά, έβγαινε από το πύρινο και ρευστό εκείνο μέταλλο και από το ταραγμένο κύμα μυρουδιά από θειάφι και αναμειγνυόταν με τα ύδατα, και η κοιλάδα αυτή των αγγέλων, οι οποίοι αποπλάνησαν την ανθρωπότητα, έκαιγε κάτω από το έδαφος. Και στις κοιλάδες του εδάφους αυτού ρέουν ποταμοί πύρινοι στους οποίους τιμωρούνται τούτοι οι άγγελοι που αποπλάνησαν τους κατοίκους της γης… » [κεφ. 67, 4-7]
Ερμηνεία-Σχόλια
Στη παραπάνω παράγραφο που αναφέρω τα περιεχόμενα του κεφ. 67 του βιβλίου του Ενώχ, οι συγγραφείς του βιβλίου περιγράφουν με συγκαλυμμένο αλληγορικό τρόπο τη καταστροφή της γης της Ατλαντίδας λόγω ενός κατακλυσμού συνοδευόμενου από τσουνάμι, συνεχόμενους σεισμούς και αναβράζοντα νερά από πύρινη λάβα. Την παρουσιάζουν αλληγορικά σαν «κοιλάδα των αγγέλων που οι άνθρωποί της αποπλάνησαν την ανθρωπότητα» και η οποία βρισκόταν προς τα δυτικά, κοντά στα βουνά με τα πολύτιμα μέταλλα (χρυσός-άργυρος-σίδηρος, κασσίτερος). Η Αλληγορία με σκοπό την απόκρυψη πραγματικών γεγονότων συναντάται σε ευρεία χρήση στους αρχαίους λαούς, καθώς και στη χριστιανική Παλαιά και Καινή Διαθήκη.
Πράγματι, αυτοί οι Άτλαντες-άγγελοι παρουσιάστηκαν σαν σωτήρες – άγγελοι στους λαούς (ακόμα και στην Ιουδαία – Βαβυλωνία) και τους δίδαξαν τις τέχνες, τις κατεργασίες, τις αρχές της Επιστήμης κ.α. Αλλά, τελικά, όλες αυτές οι διδασκαλίες διέφθειραν και έβλαψαν τους ανθρώπους, σύμφωνα με τη γνώμη, φυσικά, των χριστιανών συγγραφέων του βιβλίου του Ενώχ.
Δεν πρέπει επίσης να διαφύγει της προσοχής, πως η κατασκευή των πολεμικών αντικειμένων θεωρούνται από τους συγγραφείς του βιβλίου του Ενώχ ως έργο των δαιμόνων, όπως επίσης και η ανακάλυψη της επεξεργασίας των μετάλλων και τα πρώιμα στάδια της επιστήμης, π.χ. η αστρονομία και η παρατήρηση της πορείας της σελήνης. Τους πρωτο-διδάξαντες τις τέχνες αυτές στην ανθρωπότητα τους παρουσιάζουν σαν αγγέλους-τέκνα του ουρανού που εξέπεσαν από το θέλημα του θεού, δαίμονες και μιαρούς που αποπλάνησαν το ανθρώπινο γένος και το μόλυναν.
Ο Άτλας, ο Ηρακλής και ο Περσέας
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 344
|
Ο Άτλας με τον Ηρακλή και τον Περσέα |
|
|
Όταν ο Ηρακλής, εκτελώντας έναν από τους άθλους του, χρειάστηκε να φέρει στον Ευρυσθέα, βασιλέα των Μυκηνών, τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων, συναντήθηκε στη μακρινή δύση με τον Άτλαντα, και δέχτηκε να κρατήσει αυτός για λίγο τον ουράνιο θόλο, ώσπου να του φέρει τα μήλα ο γίγαντας. Στην επιστροφή ο Άτλαντας αρνήθηκε να ξαναπάρει τον ουρανό στους ώμους του και προθυμοποιήθηκε να φέρει αυτός τα μήλα στον Ευρυσθέα. Ο Ηρακλής υποκρίθηκε ότι δέχεται την επιθυμία του Άτλαντα, τον παρακάλεσε όμως να πάρει πάλι για λίγο τον ουρανό πάνω στους ώμους του για να κατασκευάσει ένα «μαξιλαράκι» για την κεφαλή του. Ο Άτλας έπεσε στη παγίδα, και ο Ηρακλής πήρε τα μήλα και έφυγε. Έτσι ο Άτλας ανέλαβε και πάλι το καθήκον του.
Κάτοχος των μήλων, ο ήρωας επέστρεψε στις Μυκήνες, εκεί τα παρέδωσε στον Ευρυσθέα. Αυτός όμως του τα δώρισε. Κατόπιν τούτου ο Ηρακλής τα έδωσε στη «θεά» Αθηνά, η οποία τα επανέφερε στο «κήπο των Εσπερίδων» διότι δεν επιτρέπονταν να ευρίσκονται πουθενά αλλού.
Όλα τα παραπάνω τα αναφέρει ο Ησίοδος. Επίσης ο ίδιος αναφέρει στη «Θεογονία» ότι ο Ηρακλής ταξίδεψε στις Εσπερίδες, μέσα σ' ένα χάλκινο πιθάρι που έπλεε στη θάλασσα. Οδηγός του ήταν ο Νηρέας, γιος του Πόντου ή του Ποσειδώνα, που παρέλαβε τον Ηρακλή από τη Μεσόγειο, πέρασαν από τις «Κρόνου Στήλες» (έτσι έλεγαν τότε το Γιβραλτάρ, αργότερα τ' ονόμασαν Στήλες του Ηρακλή), έπλευσαν στον Ατλαντικό, κι' έφτασαν στα νησιά των Εσπερίδων.
Άλλοι όμως είπαν πως ο Ηρακλής κατάφερε να σκοτώσει τους ληστές που είχαν αρπάξει τις κόρες του Άτλαντα, τις Εσπερίδες, και να τις ξαναφέρει σώες στο πατέρα του, που από ευγνωμοσύνη δίδαξε στον Ηρακλή τα μυστικά του ουρανού και την αστρονομία.
Στη μακρινή δύση, πήγε και βρήκε τον Άτλαντα και ένας άλλος μεγάλος ήρωας, ο Περσεύς γιος της Δανάης (κόρης του Ακρίσιου και της Ευριδίκης) και του Δία. Όμως ο Άτλαντας δεν τον καλοδέχθηκε και πήγε να τον ξεκάνει. Τότε ο Περσέας του έδειξε τη κεφαλή της Μέδουσας (ή Γοργώς) και τον απολίθωσε. Έτσι ο Άτλαντας μεταμορφώθηκε σε ένα μεγάλο βουνό που είναι στη Αφρική ή κάπου μακρύτερα, που το ονόμασαν Άτλας
Ιστορική ανάλυση - σχόλια
Ένας άλλος «ημίθεος» που απόκτησε σχέσεις με τους Άτλαντες ήταν ο Ηρακλής. Ο Πλούταρχος από το υλικό που συγκέντρωσε, έβγαλε το συμπέρασμα πως ήταν ιστορικό πρόσωπο, ασχέτως αν δημιουργήθηκαν πολλοί μύθοι για αυτόν.
Ο Ηρακλής λοιπόν ταξίδεψε στην Ατλαντίδα με «χάλκινο πιθάρι που έπλεε στη θάλασσα». Τον οδήγησε ο Νηρέας, ο οποίος ήταν γιος του Πόντου και είχε στενές σχέσεις με τον Ποσειδώνα. Ο Όμηρος γράφει για τον Νηρέα ότι: «υπό τον Ποσειδώνα διατελών ήρχε της Μεσογείου» (Ιλιάς στ. 141). Ο Νηρέας έκανε με τη Ωκεανίδα Δωρίδα τις 77 Νηρηίδες (που ήσαν κόρες (νύμφες) της θάλασσας δηλ. θεωρούνταν θαλασσινές «θεές»). Εδώ ο μύθος προδίνει κατά τη γνώμη μας και την ιδιότητα του Νηρέα, ότι ήταν ναύαρχος ο οποίος κάτω από τις διαταγές του Ποσειδώνα κυβερνούσε ένα ολόκληρο στόλο από 77 καράβια (Νηρηίδες-θαλασσινές «θεές»). Ο Νηρέας λοιπόν, ο ναύαρχος των Ατλάντων, οδήγησε τον Ηρακλή στον Άτλαντα με ένα πλοίο.
Από τη διήγηση της συνάντησης του Άτλαντα με τον Ηρακλή φαίνεται καθαρά πως ο Άτλαντας συμμάχησε με τον Ηρακλή, ο οποίος τον βοήθησε για λίγο χρόνο στη διακυβέρνηση της Ατλαντίδας («σήκωσε για λίγο τον ουράνιο θόλο, το φορτίο του Άτλαντα»). Δεν αποκλείεται να έγινε κάποια συμφωνία ή μοίρασμα εξουσίας μεταξύ Ελλήνων και Ατλάντων με όριο τις Ηράκλειες στήλες δηλ. τους δυο βράχους του στενού του Γιβραλτάρ. Έτσι ίσως εξηγείται και η μετονομασία του στενού αυτού από «Κρόνου στήλες» σε «Ηράκλειες στήλες».
Το γεγονός ότι ο Ηρακλής είχε ταξιδέψει στον Ατλαντικό ωκεανό πιστοποιείται και από την νεότερη ιστορία των Φοινίκων οι οποίοι όταν ταξίδεψαν στο νησί Ερύθεια του Ατλαντικού ωκεανού βρήκαν ένα ναό αφιερωμένο στον Ηρακλή. Πως λοιπόν έφθασε ο Ηρακλής με στρατό στο νησί Ερύθεια του Ατλαντικού ωκεανού όπου αργότερα (σε άλλη εποχή) οι Φοίνικες βρήκαν ναό του;
Τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 259
|
Τα χρυσά μήλα στις Εσπερίδες νήσους |
με υπνωτικά χάπια για να αρπάξει
τα χρυσά μήλα από το δέντρο
Τα «χρυσά μήλα των Εσπερίδων» ήταν γαμήλιο δώρο της Γαίας στην Ήρα (στο γάμο της με το Δία) και θεωρούνταν ότι χάριζαν την αιωνιότητα και την αθανασία. Ήταν τόσο γευστικά και ευωδιαστά που η Ήρα έδωσε εντολή να φυτέψουν το σπόρο τους στο κήπο της που βρισκόταν «στην άκρη του ωκεανού, στη μακρινή Δύση». Οι σπόροι βλάστησαν και φύτρωσαν δένδρα που έκαναν χρυσά μήλα. Κοντά στο κήπο βρίσκονταν το μέρος όπου ο Άτλας κρατούσε στους ώμους του τους στύλους που στήριζαν το θόλο του ουρανού. Στον κήπο έμεναν και οι Εσπερίδες, οι τρεις κόρες της Νύχτας (κατά Ησίοδο), η Αίγλη, η Ερύθεια και η Εσπερέθουσα, «Λαμπερή», «Κόκκινη» και «Αρέθουσα της Δύσης» αντίστοιχα. Αλλες αρχαίες πηγές αναφέρουν ότι οι Εσπερίδες ήταν τέσσερεις. Κατά άλλη πηγή όμως (βλ. Απιανό) οι Εσπερίδες ήταν επτά και ήταν κόρες του Άτλαντα και της Εσπέρη. Για να μη μπορεί κανένας να κλέβει τα μήλα, η Ήρα έβαλε φύλακα τον «Λάδωνα», ένα πελώριο φίδι, γέννημα του Φόρκι και της Κητούς.
Συμβολισμός του μύθου
Ερμηνεύουμε πως πρόκειται για καρπούς της γης. Αν ήταν απομιμήσεις μήλων φτιαγμένες με χρυσό δεν θα φυτεύονταν. Ούτε θα μπορούσαν να βλαστήσουν οι σπόροι και να γίνουν δένδρα. Χρυσίζοντα μήλα δεν υπάρχουν. Άρα ήταν τα χρυσοκιτρινωπά ωραία φρούτα, τα κίτρα, τα λεμόνια, τα πορτοκάλια και τα μανταρίνια, τα οποία ευδοκιμούσαν στα νησιά των Εσπερίδων, στην άκρη του Ατλαντικού ωκεανού, και τα ονόμασαν από τότε Εσπεριδοειδή. Ο μύθος συμβολίζει την απαρχή της καλλιέργειας των εσπεριδοειδών αλλά και την επιθυμία των προϊστορικών Ελλήνων να αποκτήσουν τους γλυκόχυμους. γευστικούς και ωφέλιμους αυτούς καρπούς, γι' αυτό και τους ονόμασαν «χρυσούς»...
Ο μύθος αποκαλύπτει επίσης την ύπαρξη συμπλέγματος προϊστορικών νησιών που βρίσκονταν στη μακρινή δύση (σε σχέση με την Ελλάδα) στην άκρη του ωκεανού, δηλαδή πλησίον της ακτής της Πορτογαλίας ή της Νότιας Ισπανικής ακτής, που ονομάζονταν Εσπερίδες Νήσοι. Η «Ερύθεια», που πήρε το όνομα της μιας Εσπερίδας, ήταν ένα απ' αυτά.
Ο μύθος των «χρυσών μήλων» συνδέεται και με τον Ενδέκατο Άθλο του Ηρακλή .
Η τιμωρία του Άτλαντα από τον Δία
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 521
|
Η τιμωρία του Άτλαντα από τους Θεούς
|
Ο αετός που κατατρώει τα σπλάχνα του τιμωρημένου
Προμηθέα (αδελφού του Άτλαντα) δεμένου πάνω στον Καύκασο
Από τη "Θεογονία" μαθαίνουμε πως ο Άτλας τιμωρήθηκε σκληρά από το Δία είτε γιατί πολέμησε μαζί με τους Τιτάνες (εναντίον των θεών) στην Τιτανομαχία, είτε γιατί ήταν μαζί με τους Τιτάνες που κατασπάραξαν τον Διόνυσο είτε γιατί αυτός και τα αδέλφια του περιφρονούσαν γενικά τον Δία και δεν ήθελαν να τον παραδεχθούν σαν αρχηγό.
Όταν οι Ολύμπιοι θεοί νίκησαν τους αντιπάλους τους (Τιτάνες) ο Δίας εξόρισε τον Άτλαντα στα Δυτικά της Γης, εκεί που οι Εσπερίδες φυλάνε τα χρυσά μήλα δηλ. στα πέρατα της γης, μπροστά στο σπίτι της Νύχτας ή στα σύνορα του Χάους εκεί που βρίσκονται οι ρίζες και της Γης και του Πόντου (εννοεί τον ωκεανό) και του Ουρανού και του Τάρταρου. Σ' αυτό το κόσμο ο Άτλας ήταν επιφορτισμένος με το βαρύ έργο να κρατά στους ώμους του, αιώνια, τον Ουρανό πάνω από τη γη ή τον ουρανό και τη γη μαζί, ή την κολόνα που πατά ο ουρανός και η γη, ή τον άξονα του κόσμου.
Από τη θέση αυτή ο τιτάν Άτλας ήξερε, όπως έλεγαν, όλο το βάθος της θάλασσας και όλα τα μυστικά του ουρανού και πρώτος είχε καταλάβει πως ο κόσμος ολόκληρος ήταν μια μεγάλη σφαίρα.
Αλλά και οι τρεις αδελφοί του Άτλαντα τιμωρήθηκαν από το Δία, μετά τη νίκη των "θεών" στη τιτανομαχία. Ο Δίας κατακεραύνωσε τον Μενοίτιο και τον Επιμηθέα και τους ξαπόστειλε στο Έρεβος, ενώ τον Προμηθέα τον έβαλε στην Ανατολή καρφώνοντας τον πάνω στην υψηλότερη κορυφή του Καύκασου. Εκεί ο Ήφαιστος τον έδεσε σε ένα βράχο με δεσμά άθραυστα. Ένας αετός που τον έστειλε ο Δίας, πήγαινε κάθε μέρα και έτρωγε το ήπαρ του Προμηθέα το οποίο κατά την επόμενη νύχτα αναγενάτο, επειδή ο Προμηθέας ήταν Τιτάνας αθάνατος. Ύστερα από τριάντα χρόνια έτυχε να περάσει από τα μέρη του Καύκασου ο Ηρακλής ο οποίος με το τόξο του σκότωσε τον αετό και απελευθέρωσε τα δεσμά του Προμηθέα. Όλα αυτά γίνονται βεβαίως με τη συγκατάθεση του Δία, που συμφιλιώθηκε με τον Τιτάνα Προμηθέα. Μάλιστα ο Ζευς τον δέχεται στον Όλυμπο.
Ο Άτλας στην Ελληνική μυθολογία
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 659
|
Ο Τιτάνας Άτλας
|
Άτλαντα στο μουσείο
της Νεάπολης
Οι Πρόγονοι του Άτλαντα:
Ο Άτλας ήταν μυθολογικός γίγαντας, γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της ωκεανίδας Κλυμένης, με αδερφούς τον Προμηθέα, τον Επιμηθέα και το Μενοίτιο, σύμφωνα με τη "Θεογονία" του Ησίοδου. Ο Ησίοδος όμως αναφέρει και την εκδοχή ότι ίσως ο Ιαπετός να γέννησε τον Άτλαντα με την Ασία, κόρη του ωκεανού και της Τιθύος.
Από τον Ησίοδο επίσης μαθαίνουμε ότι ο Άτλαντας έζησε στη χρυσή εποχή η οποία ήταν η πρώτη από τις πέντε ανθρώπινες γενιές (χρυσή, αργυρή ή ασημένια, χάλκινη, ηρωική και σιδερένια.). Ο Ησίοδος ζούσε στη τελευταία.
Πολλοί αρχαίοι συγγραφείς, όμως έχουν άλλες απόψεις για τους γονείς του Άτλαντα. Ο Απολλόδωρος γράφει πως μητέρα του Άτλαντα ήταν η ωκεανίδα Ασία και πατέρας του ο Ποσειδώνας. Ο Υγίνος θέλει μητέρα του τη Γαία και πατέρα του κάποιο θεό. Ενώ ο Πλίνιος γράφει (στη Nat.Hist.VII, 203) ότι μητέρα του ήταν η Λιβύη και πατέρας του ο Αιθήρ. Ο Πλάτων αναφέρει ότι ο Άτλαντας που στέφθηκε κεντρικός βασιλιάς της Ατλαντίδας, ήταν υιός του Ποσειδώνα και της Κλειτώς.
Οι απόγονοι του Άτλαντα:
Αν ανατρέξουμε επίσης στις μυθιστορίες για τις θυγατέρες του Άτλαντα, τις Πλειάδες, θα δούμε πως και γι' αυτές γίνεται σύγχυση. Η επικρατέστερη άποψη είναι πως Πλειάδες λέγονται οι επτά θυγατέρες του Άτλαντα που τις γέννησε με την Πλειώνη. Αυτές είναι η Μαία, η Ηλέκτρα, η Ταϋγέτη, η Αλκυόνη, η Αστερόπη, η Κελαινώ και η Μερόπη. Για χάρη τους ο Άτλαντας έδωσε και σ΄ένα αστερισμό το όνομα Πλειάδες, και χωριστά σε κάθε αστέρι το όνομα μιας κόρης του.
Τις Πλειάδες πολλοί συγγραφείς τις αναφέρουν και ως Ατλαντίδες ή Εσπερίδες ή Ωκεανίδες όλες θυγατέρες του Άτλαντα. Ο Απολλόδωρος όμως γράφει πως Εσπερίδες ονομαζόντουσαν και η Αίγλη η Ερύθεια, η Αρέθουσα, η Εστία και η Εσπέρα και αυτές θυγατέρες του Άτλαντα. Αυτές λεει ο Ησίοδος ήταν κόρες του Άτλαντα αλλά τις γέννησε με τη Νύχτα ή τη Θέμιδα ή τη Κητώ. Επίσης σαν θυγατέρα του Άτλαντα αναφέρεται και η Καλυψώ, που ήθελε για πάντα μαζί της τον Οδυσσέα. Και ο Ύας και οι αδερφές του Υάδες λένε ήταν τέκνα του Άτλαντα.
Για τις θυγατέρες του τις επτά Πλειάδες πίστευαν πως είχαν ζευγαρωθεί με μεγάλους "θεούς" (διάβαζε: Αρχηγούς) και είχαν φέρει στο κόσμο θεούς και γενάρχες. "Μιγείσας τοις επιφανεστάτοις ήρωσι και θεοίς, αρχηγούς καταστήνει του πλείστου γένους των ανθρώπων" λεει ο Διόδωρος Σικελιώτης (ΙΙΙ,60) γι' αυτές.
Η Μαία γέννησε με τον Δία τον Ερμή, που αργότερα θεοποιήθηκε, η Ηλέκτρα ενώθηκε με το Δία και γέννησε το Δάρδανο, ο οποίος ήταν γενάρχης των Τρώων. Η πλειάδα Ταϋγέτη είδε κι' αυτή στον ύπνο της το Δία (!) και σε εννέα μήνες γέννησε τον Λακεδαίμονα. Τα ονόματά τους δόθηκαν στο βουνό Ταύγετος και στη χώρα της Λακεδαιμόνιας, όπου υπήρχε και "άντρο", κατά μια παράδοση, του Άτλαντα. Η Κελαινώ, αν και ήταν ερωμένη του Προμηθέα, γέννησε με τον Ποσειδώνα το Λύκο, ο οποίος ήταν γενάρχης των Αρκάδων. Και μάλιστα λένε οι γραφές ότι ο Ποσειδώνας την έστειλε να γεννήσει το παιδί τους κρυφά στο νησί των μακάρων (ή Ηλύσια πεδία) που βρισκόταν στα πέρατα της γης, δυτικά, κοντά στον Ωκεανό.
Η Ηλέκτρα, συνδέθηκε με την ιστορία της νήσου Σαμοθράκη, που οναμαζόταν από τους αρχαίους «νήσος Ηλέκτρης Ατλαντίδας», όπως μας λέει ο Απολλώνιος Ρόδιος και άλλοι. Εκεί η Ηλέκτρα γέννησε με τον Δία, τον Δάρδανο, τον Ιασίωνα και την Αρμονία. Αυτοί, λεει η παράδοση έζησαν στα χρόνια του κατακλυσμού, όπως και η Ηλέκτρα. Και μάλιστα έλεγαν ότι ο Δάρδανος, μετά τον κατακλυσμό είχε περάσει με σχεδία από τη Σαμοθράκη στη Τρωάδα και εκεί είχε ιδρύσει το βασίλειο του. Η Ηλέκτρα αργότερα γέννησε και τον Ημαθίωνα που έγινε βασιλιάς της Σαμοθράκης και τον ακολουθούσαν, όπως έλεγαν, στρατιώτες όμοιοι με γίγαντες.
Ιστορική ανάλυση - Ξεκαθάρισμα ιστορικών γεγονότων από τους μύθους για τον Άτλαντα
Όλη αυτή η σύγχυση για τη καταγωγή του Άτλαντα, που παρατηρείται στην αρχαία Ελληνική μυθολογία, οφείλεται στο γεγονός ότι ήρωες, βασιλιάδες και τοπάρχες με το όνομα Άτλας υπήρχαν πολλοί. Αν μελετήσουμε ιδιαίτερα, τα διάφορα περιστατικά, τις παραδόσεις, τους θρύλους ή τις ιστορίες αυτών των γεναρχών που θεωρούνται γονείς του ενός και του αυτού Άτλαντα, θα δούμε ότι απέχουν αιώνες ανάμεσά τους. Αλλά και οι δραστηριότητες του ίδιου του παιδιού τους, του Άτλαντα, αν εξεταστούν χωριστά θα διαπιστώσουμε επίσης πως απέχουν χρονικά μεταξύ τους.
Απ' όλες αυτές τις Ελληνικές μυθιστορίες (ιστορίες κατά τον Στράβωνα) για την προσωπικότητα του Τιτάνα Άτλαντα και των θυγατέρων του, προκύπτει, πως υπήρχαν εκείνα τα χρόνια πολλοί αξιωματούχοι της Ατλαντίδας, σε πολλές περιοχές της γης, όπου αυτή υπήρχε, που έφεραν το όνομα Άτλας. Έτσι εξηγείται το γεγονός πως ο Άτλαντας παρουσιάζεται σαν τέκνο πολλών γονιών διαφόρων χρονικών περιόδων και σαν γεννήτορας πολλών θυγατέρων, διαφόρων εποχών επίσης.
Ένα συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε είναι πως τρεις ήταν οι κεντρικοί αρχηγέτες της γενιάς ή της φυλής των Ατλάντων:
- Πρώτος ήταν ο Τιτάνας Άτλαντας του Ιαπετού και της Κλυμένης, που πήρε μέρος και διακρίθηκε στις Τιτανομαχίες και τις Γιγαντομαχίες και τιμωρήθηκε από το Δία, μετά την ήττα των Τιτάνων, όπως αναφέρει ο Ησίοδος. Ο Άτλαντας ο Α' έγινε αρχηγός των Τιτάνων και υπήρξε γενάρχης πολλών απογόνων οι οποίοι απ' αυτόν ονομάστηκαν Άτλαντες. Ήταν και σοφός αστρονόμος, κατά τον Ησίοδο. Ο Άτλαντας ο Α' με τη μία γυναίκα του Ωκεανίδα Πλειόνη γέννησε επτά πανέμορφες θυγατέρες, τις γνωστές με το όνομα Πλειάδες ή Ατλαντίδες, όπως παραπάνω αναφέρω. Οι Ατλαντίδες αυτές συγχέονται με τις θυγατέρες του τρίτου Άτλαντα, Εσπερίδες.
- Ο δεύτερος Άτλας ήταν ο υιός του Τιτάνα Ιαπετού και της Ασίας και ο οποίος δεν είχε τη δραστηριότητα ή την αίγλη του πρώτου και ταυτίστηκε με εκείνον.
- Ο τρίτος Άτλαντας ήταν ο υιός του Ποσειδώνα και της Κλειτώς, που ο πατέρας του τον έκανε, αφού πρώτα πήρε το βασίλειο του Ατλαντικού ωκεανού, σαν πρωτότοκο υιό του, τον κεντρικό βασιλιά των βασιλιάδων της Ατλαντίδας. Αυτός που ήταν πανίσχυρος ηγέτης και σοφός αστρονόμος, όπως και ο Άτλαντας ο Άτλας Α΄, επισκίασε τους άλλους δύο, με τη δραστηριότητα και τη φήμη του. Στις σπουδαιότερες αρχαίες πόλεις υπήρχαν αγάλματα του Άτλαντα που υποβαστάζει την υδρόγειο σφαίρα. Αυτό συμβολίζει την δύναμη και την εξουσία του Άτλαντα σαν κοσμοκράτορα και βασιλιά και τις αστρονομικές του γνώσεις. Δεν θυμίζει καθόλου τιμωρία ότι δηλ. δήθεν τιμωρήθηκε από το Δία να σηκώνει τον ουρανό. Ο συμβολισμός αυτός προφανώς αναφέρεται για τον γιο του Ποσειδώνα. Εδώ μάλλον, στο μύθο, υπήρξε σύγχυση με τον Άτλαντα τον Α', στη "Θεογονία". Επίσης σημαίνει και κάτι άλλο, πως οι άνθρωποι γνώριζαν από τα προϊστορικά χρόνια ότι η γη είναι σφαιρική και ο ουρανός "ουράνιος θόλος". Θυγατέρες του ήταν μάλλον οι Εσπερίδες που φύλαγαν με το δράκοντα τα «χρυσά μήλα των Εσπερίδων». Λεω μάλλον γιατί υπάρχει σύγχυση με τις Πλειάδες, τις θυγατέρες του άλλου Άτλαντα. Στα γραπτά κείμενα των αρχαίων ως Εσπερίδες, που φύλαγαν τον "κήπο των Εσπερίδων" μνημονεύονται: η Αίγλη, η Εσπερέθουσα ή Αρέθουσα (που ήταν γοργίδα ή γοργόνα), η Ερύθεια (υπήρχε και νησί έξω από τις Ηράκλειες Στήλες με το όνομά της), η Εστία και η Εσπερία (βλ.Απολλόδωρου Βιβλιοθήκη ΙΙ, 114).
- H μυθολογία αναφέρει και άλλους Άτλαντες , της Λιβύης, της Αρκαδίας και των Αζτέκων - Μάγιας. Αυτοί φαίνεται πως ήταν τοπικοί αρχηγέτες, τοποτηρητές της Ατλαντίδας, ή μεταγενέστεροι ήρωες, απόγονοι των Τιτάνων - Ατλάντων.
Όμως, και για τις κόρες του Άτλαντα υπάρχουν πολλοί μύθοι, ότι ζευγαρώθηκαν με "θεούς" και γέννησαν πολλούς ήρωες, αρχηγούς, γενάρχες, ακόμη και άλλους "θεούς". Π.χ. η Κελαινώ ζευγάρωσε με το Ποσειδώνα, στην Αρκαδία, και την εποχή που θα γεννούσε τον Λύκο (θεωρείται γενάρχης των Αρκάδων), εστάλη από τον Ποσειδώνα κρυφά στο νησί των μακάρων που βρισκόταν στα πέρατα της γης, δυτικά, κοντά στον Ωκεανό.
Αλλά ποιο ήταν αυτό το νησί των Μακάρων στο οποίο πίστευαν οι αρχαίοι και βρισκόταν στα δυτικά της γης στον ωκεανό; Ήταν ακριβώς η Ατλαντίδα, που βρισκόταν προς τα δυτικά (για την Ελλάδα), στον Ατλαντικό ωκεανό!
Στους μύθους αυτούς για τον Ατλαντα που διατηρούνταν στους αρχαίους Έλληνες, βλέπουμε καθαρά ότι οι γενάρχες και οι ιδρυτές μερικών πανάρχαιων Ελληνικών πόλεων ήταν Ατλαντικής προέλευσης.
Ο Άτλας, ο βασιλιάς της Αρκαδίας
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 224
|
Ο Άτλας, ο πρώτος βασιλιάς της προϊστορικής Αρκαδίας |
αναπαράσταση του Άτλαντα
Δέχονταν δηλαδή πως οι Πλειάδες γεννήθηκαν στο βουνό Κυλλήνη της βόρειας τότε Αρκαδίας. Σε μια σπηλιά μάλιστα του ίδιου βουνού γέννησε λέγανε και η Μαία τον Ερμή (ο πατέρας ήταν ο Δίας). Οι αρχαίοι Αρκάδες αυτοονομάζονταν "απόγονοι των θυγατέρων του Άτλαντα" (βλέπε F.H.G. Didot). Το βουνό Κυλλήνη παλιότερα ονομαζόταν "όρος Ατλας" προς τιμή του "θεού" (διάβαζε βασιλιά) Άτλαντα. Η Αρκαδία λεγόταν παλιότερα Γιγαντίς, γη των Γιγάντων.
Όταν όμως τον 6ο π.X. αιώνα καταγράφηκαν στην τοτινή γλώσσα και ερμηνεύτηκαν τα έπη του Ομήρου και τα ποιήματα του Ησίοδου και λίγο αργότερα, όταν ο Σόλων έφερε τα στοιχεία από την Αίγυπτο για την Ατλαντίδα και ο Πλάτων τα δημοσίευσε, και όταν οι Έλληνες με τα ταξίδια διεύρυναν τον γεωγραφικό τους ορίζοντα, οι μυθιστορίες για τον Άτλαντα της Αρκαδίας άλλαξαν...Η καταγωγή του παλιού τοπικού θεού Άτλαντα μετατέθηκε από την Αρκαδία στη μακρινή δύση. Τώρα λοιπόν όλοι δέχονται ότι ο Άτλαντας της Αρκαδίας ήταν ο πρώτος βασιλιάς της περιοχής.
Ο ιστοριογράφος Διονύσιος Αλικαρνασσεύς (1ος αιώνας π.Χ.) μελετώντας την πανάρχαια ιστορία. γράφει τα εξής καταπληκτικά: "Ο Άτλας υπήρξε ο πρώτος βασιλιάς της χώρας που σήμερα ονομάζεται Αρκαδία ". Ο Δίας παντρεύθηκε την κόρη του Ηλέκτρα και τα παιδιά τους "που διαδέχτηκαν τον Άτλαντα στο θρόνο, βασίλεψαν για αρκετό διάστημα στην Αρκαδία. Ύστερα απ' αυτό έγινε ένας μεγάλος κατακλυσμός σ' όλη τη Αρκαδία, που κάλυψε με τα νερά του τις πεδιάδες και τις έκανε για πολύ καιρό ακατάλληλες για καλλιέργεια". Εδώ ακριβώς περιγράφεται ο καταποντισμός της Αρκαδίας από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, γιατί στην Ελληνική μυθολογία αναφέρεται μόνο ένας μεγάλος κατακλυσμός, αυτός του Δευκαλίωνα.
Ιστορική ερμηνεία του μύθου:
Ο Άτλαντας, λοιπόν, της Αρκαδίας δέχονται όλοι πως ήταν ο πρώτος βασιλιάς της περιοχής και προερχόταν από τη Δύση. Αυτός φαίνεται ήταν συγγενής ή απόγονος του Άτλαντα του τρίτου (του κεντρικου βασιλιά της Ατλαντίδας) και όταν οι Άτλαντες κατέλαβαν την Πελοπόννησο τoν όρισαν βασιλιά και τοποτηρητή τους. Το γεγονός ότι η Αρκαδία λεγόταν παλιότερα Γιγαντίς (γη Γιγάντων) επιτρέπει να υποθέσουμε ότι ο Άτλας ήταν επιπλέον και αρχηγός τμήματος Τιτάνων ή Γιγάντων που εγκαταστάθηκαν εκεί... Ένα βουνό της Αρκαδίας ονομάστηκε απ΄ αυτόν Άτλας (το όρος που αργότερα μετονομάστηκε Κυλλήνη). Από τον Ατλαντικής επίσης καταγωγής σύμβουλό του ή κατ΄ άλλους αδερφό του, Αζάν ή Αζάη, ένα άλλο βουνό ονομάστηκε Αζάν. Ο Άτλαντας Δ΄ και η δύναμη των Ατλάντων που τον ακολουθούσαν και εγκαταστάθηκαν στη Αρκαδία άφησαν απογόνους, γι' αυτό οι αρχαίοι Αρκάδες έλεγαν πως είναι απόγονοι των Ατλάντων.
Μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα και την καταστροφή της Αρκαδίας, ο ανθρώπινος πολιτισμός ξανάρχισε από την αρχή. Οι επιζήσαντες του κατακλυσμού διατήρησαν στη μνήμη τους και διέδοσαν προφορικά στις νέες γενιές τη δύναμη των τιτάνων, γιγάντων και Ατλάντων. Οι νέες γενιές και οι επόμενες, άκουγαν για πράγματα που δεν είχαν ζήσει. Έτσι σιγά-σιγά θεοποίησαν τον Άτλαντα.
Ο Άτλαντας της Αρκαδίας ήταν ο τελευταίος από τους επιφανείς απογόνους των Τιτάνων της γενιάς του Ιαπετού και του Ποσειδώνα.
Υποκατηγορίες
Μύθοι για τον Άτλαντα
Όλες οι καταγραμμένες αναφορές της Ελληνικής μυθολογίας για τον Άτλαντα
Η ιστορία των "θεών"
Η μυθιστορία των "θεών" της αρχαίας και προϊστορικής Ελλάδας. Η σχέση που έχουν με την Ατλαντίδα
Κατακλυσμοί
Περιέχει παλιούς κατακλυσμούς που αναφέρονται στη βιβλιογραφία και στις παραδόσεις